یک عکس فضایی که به تازگی توسط تلسکوپ فضایی جیمز وب گرفته شده است، به گونه‌ای بی‌سابقه پدیده خمیدگی فضازمان را در فضای کیهانی در فاصله‌ای دوردست از زمین نشان می‌دهد.

ستاره‌شناسان برای گرفتن این عکس، تلکسوپ غول‌پیکر جیمز وب را که در فاصله ۱.۶ میلیون کیلومتری زمین در چرخش است به سمت خوشه‌ای از کهکشان‌ها در فاصله ۶.۳ میلیارد سال نوری ما نشانه رفتند.

این خوشه کهکشانی که «SDSS J1226+2149» نام دارد، به حدی ستاره‌ و سیاره در خود جای داده است که در اثر جرم زیاد «به معنای واقعی کلمه فضا را منحرف کرده و ناحیه کیهانی را تاب می‌دهد.»

در تصویر ثبت شده، در قسمت پایین سمت راست، نمونه‌های تکان‌دهنده‌ای از نور اعوجاج ناشی از انحراف فضازمان را می‌توان مشاهده کرد که به صورت اشکال قرمز و کشیده به نظر می‌آیند.

در میان این اشکال همچنین یک «قوس قرمز، بلند، درخشان و منحرف‌شده در نزدیکی هسته تصویر» به چشم می‌خورد که اصطلاحا تشکیل یک «اسب دریایی کیهانی» را داده است.

گرفتن این تصویر از تعداد بسیار زیادی کهکشان، که گویی در یک حباب عظیم و شفاف گرفتار شده‌اند، به لطف یک پدیده جالب فیزیکی امکان پذیر شده که برای اولین بار نزدیک به یک قرن پیش توسط آلبرت انیشتین در نظریه نسبیت عام پیش‌بینی شد.

ستاره شناسان دو سیاه‌چاله را در فاصله ۱۵۶۰ و ۳۸۰۰ سال نوری از سیاره ما شناسایی کرده‌اند که یکی از آنها ۱۰ برابر خورشید ما و دیگری سه برابر نزدیک‌تر از تخمین قبلی به زمین است.

ستاره شناسان دو سیاه‌چاله جدید را کشف کرده‌اند که نزدیکترین سیاه‌چاله‌های شناخته شده به زمین هستند و همچنین نشان دهنده چیزی هستند که ستاره شناسان تا به حال ندیده‌اند.

این سیاه‌چاله‌ها با نام‌های Gaia BH۱ و Gaia BH۲ در داده‌های جمع‌آوری‌شده توسط فضاپیمای گایا متعلق به آژانس فضایی اروپا(ESA) کشف شدند.

سیاه‌چاله Gaia BH۱ در فاصله ۱۵۶۰ سال نوری از زمین در جهت صورت فلکی مارافسای یا حوا(Ophiuchus) قرار دارد، در حالی که سیاه‌چاله Gaia BH۲ در فاصله ۳۸۰۰ سال نوری از زمین در صورت فلکی قنطورس(Centaurus) قرار دارد.

سیاه‌چاله ناحیه‌ای در فضا-زمان با گرانشی بسیار نیرومند است که هیچ چیز حتی ذرات و تابش‌های الکترومغناطیسی مانند نور نمی‌توانند از میدان گرانش قدرتمند آن بگریزند. نظریه نسبیت عام آلبرت اینشتین بیان می‌کند که یک جرم به اندازه کافی فشرده شده می‌تواند سبب تغییر شکل و خمیدگی فضا-زمان و تشکیل سیاه‌چاله شود. مرز این ناحیه از فضا-زمان که هیچ چیزی پس از عبور از آن نمی‌تواند به بیرون برگردد را «افق رویداد» می‌نامند.

صفت «سیاه» در نام سیاه‌چاله برگرفته از این واقعیت است که همه‌ی نوری را که از افق رویداد آن می‌گذرد به دام می‌اندازد. از سوی دیگر نیز نظریه «میدان‌های کوانتومی در فضا-زمان خمیده» پیش‌بینی می‌کند که افق‌های رویداد نیز تابشی به نام تابش هاوکینگ گسیل می‌کنند که طیف آن همانند طیف جسم سیاهی است که دمای آن با جرمش نسبت وارونه دارد. میزان دما در مورد سیاهچاله‌های ستاره‌ای در حد چند میلیاردم کلوین است و از این رو ردیابی آن دشوار است.

از نظر کیهانی، هر دوی این سیاهچاله‌های تازه کشف شده در حیاط خلوت زمین قرار دارند.

با این حال، این تنها نزدیکی این سیاه‌چاله‌ها به زمین نیست که آنها را خارق‌العاده می‌کند، بلکه ستارگان در فواصل بسیار دورتر از آنچه قبلاً در سایر جفت ستاره‌های همدم سیاه‌چاله‌ها مشاهده شده بود، به دور آنها می‌چرخند.

آمدن نوروز و آغاز فصل بهار که با تغییر و گونه گونی طبیعت همراه است،سرشار از آیه ها و نشانه های خداوند متعال است که در تمام طول زندگی همراه ماست و فرصت بسیار مغتنمی است تا همچنان که طبیعت لباس کهنه از تن به در می آورد و با طراوت و پر نشاط می شود،ما نیز آیینه قلوب خود را از زنگار ناراستی و کینه و رخوت بزدائیم و امیدوار و پر انرژی مهیای آغاز سال جدید باشیم.
این خجسته روز بر شما مبارک باد